In de grote stad Williamsport vinden in de zomerse maanden de 'First Fridays' plaats. Elke eerste vrijdagavond van de maand blijven dan de kunst en kitch winkeltjes open tot laat in de avond. Kunstenaars stallen dan hun kunst op straat uit, of hebben een tentoonstellingen in winkels en restaurants. Het was dit jaar al een paar maanden bezig maar wij waren het glad vergeten tot Scott daar gisteren ineens weer aan dacht. We hadden gelukkig niets geplanned en het was tevens tijd voor Datenight dus, wij gingen naar Williamsport.
We vertokken laat omdat Scott moeite had om achter zijn computer vandaan te komen en ik was druk bezig een uiltje te knappen. Ik was de hele dag al zo slaperig dat ik gisteren een paar keer moest slapen. Dat heb je soms als je altijd alleen maar bezig bent.
Maar eindelijk vertrokken we, fris en fruitig en netjes gekleed, naar de stad.
Op weg naar Williamsport bedachten we waar we gingen eten. Wordt het de Thai, de Chinees, de Italiaan, fancy of niet zo fancy? We gingen voor fancy, en kozen een restaurant waar we al jaren niet meer waren geweest, de
Herdic House.
Dit restaurant heeft, vind ik, een prettige sfeer. Het decor is erg klassiek en kleurrijk. Vanwege de First Friday was er een mini tentoonstelling van een sierraden maker in de kleine lounge van het restaurant. We hoefden gelukkig niet lang te wachten.
We kozen allebei drie voorgerechten want die spraken ons het meeste aan.
Dat heb je soms, gelukkig wordt er hier niet raar opgekeken als je afwijkt van de normale menu gang.
We hadden een koude perzik/gember soep, een warme chanterelle soep, een chanterelle crostini, gerookte shad(een vissoort)op schijfjes komkommer met uitjes en kappertjes, een tomaten/mais salade met koriander en escargots. Elk gerecht was fantastisch, mooi in balans qua smaak en hoeveelheid, aardige presentatie en met eetbare bloemen:-). En niet te vergeten een mooie rode wijn. Ja, wij houden van lekker eten.
Omdat we al zo laat waren was de hele happening in de meeste winkels al een beetje over.
Maar in een lijstenmakers winkel werd nog flink gefeest, zowel binnen als buiten voor de winkel. Er werd bier uitgedeeld en een driemans band speelde vrolijke muziek.
Er hingen ook wat werken aan de muur met inktvlekken en strepen die per stuk $195 moesten opbrengen. De kunstenares zelf was ook aanwezig, telkens druk in gesprek, maar ik geloof niet dat er iets werd verkocht.
Buiten werden we aangesproken door een man die er wat wild uitzag, als een junk met nieuwe kleren.
Hij vertelde dat ie een jaar geleden uit New York kwam en hier is blijven 'plakken'. Hij wist veel over de geschiedenis van Williamsport en Scott is ook altijd in voor een geschiedenis gesprek dus dat was wel leuk.
Toen zei de man out of the blue dat hij erg graag onze kinderen zou willen zien, of we die hebben en of ze in de planning zitten. Ik vond dat wel een vreemde wending. We besloten toen maar om verder te gaan, op zoek naar een gezellige bar.
We liepen langs een bar waar een jazzband speelde, het klonk erg goed dus daar gingen we naar binnen.
Scott zag direct dat het een lesbo bar was en ik merkte natuurlijk weer niets.
Haha en dat is de tweede keer dat ons dit overkomt, bij dezelfde bar op dezelfde manier.
Kennelijk laat ik me daar altijd door hun goede muziek naar binnen lokken :-).
Een dikke man kwam in zijn eentje naar binnen. Scott stond daar wat te bestellen en de dikke man zei tegen Scott:"Ik ben vandaag jarig en dat ga ik vanavond eens goed vieren!" Scott vond het zo zielig dat hij helemaal alleen was en trakteerde hem op een drankje. Dat vond de dikke man ontzettend leuk. Hij dronk zijn milkyway cocktail en vertrok toen weer, goed gemutst.
De band was erg goed en bestond uit een oude man op bas, een jonge jongen op gitaar, een jongen met hardrock tshirt achter de drums en een mooie italiaans uitziende jongen op saxofoon. Ik vraag me altijd af hoe die jazz muzikanten elkaar vinden en dan besluiten een band te vormen. Ik zie nergens zulke grote verschillen qua leeftijd en muziek smaak dan in jazzmuzikanten.
Toen liepen we naar de Cellblock, een uitgaans centrum met verschillende bars, een podium, gevestigd in een oude gevangenis.
Een erg cool gebouw. Scott had jaren geleden de mogelijkheid om het te kopen. Hij kan zichzelf nog steeds voor zijn kop slaan dat ie het niet gedaan heeft. Maargoed, nu zit dus de Cellblock erin. Er zit er ook een in Philadelphia geloof ik.
De eerste keer dat we erheen wilden waren we te vroeg en was het nog niet open, en we waren te moe om elders te wachten tot het open ging. Maar gisteravond waren we mooi op tijd.
Het is eigenlijk voor jonger publiek, en het is ook niet erg vrouwvriendelijk. De serveersters hebben kennelijk als dresscode 'zo sletterig mogelijk' en in elke ruimte staan sterk uitziende stoere mannen alles in de gaten te houden, wat niet nodig zou zijn als het allemaal niet zo 'racy' was.
Maar er speelde een goede band, die oude 80's nummers speelde maar dan in moderne rock stijl. Goed geluid, strak en goed uitgevoerde covers.
Het was drie uur toen we thuiskwamen. We gaven elkaar een high five want we vonden het erg knap van onszelf dat we het zolang hadden uitgehouden.
"Zie je wel?" zei ik tegen Scott terwijl ik in bed stapte, "we zijn heus nog niet te oud."
Scott:"....snuuuurk....."
Posts
